Bavula Sığan Çocukluk

Şerife Semerci, doğduğu ve yaşadığı topraklar arasında salınan anılarında hem insan ruhunun dehlizlerine dalıyor hem de göçle yeniden şekillenen aidiyet duygusunun ömründeki izlerini sorguluyor…
 
“Tatlı düşlerimi anımsaya çalışırken öyle bir yalnızlık ki yaz­gımın bana yazdığı. Kaderimin beni coşkun sulara fırlatıp at­masından beri, yüreğimi bir an olsun yatıştıracak bir şey bu­lamadım. Kaybettiklerim için duyduğum üzüntüler... Acıları tek başına karşılamak... Hayatı daha iyi anlamak için gurbette yaşamalı! Kimi zaman dil yarası, kimi zaman yürek yarası... İnsan kendini yapayalnız hisseder gurbette. Ne Türk’sün ne de Alman’sın. Dil ve ifade tarzın dağınık bir şekil alır. Almancayla Türkçeyi karıştırırsın. Türkçeye, Almanca katarsın. Zaman za­man hayrete düşer, ben kimim dersin.
Kurtuluş kapısı gördüğüm Almanya’da, geride bıraktığım rahmetli annem, oğlum Yusuf, sevgili kardeşlerim gözümün önünden film şeridi gibi geçer. Hayat ne gideni getirir ne de kaybettiğin zamanı geri çevirir.
Ben yaşadım mı?”